SARSILIŞ

“Ben yalnızca bir ölünün son nefesiyim!”

Otobüs durağında bir meczubun yanına oturan bir yabancı. Bayram sabahı kapıya gözünü dikmiş yaşlı bir öğretmen. Şahit bulamayınca adlarını güneşliğe yazarak evlenen iki genç. Selası okunmamış bir ölünün peşine düşen bir öğrenci. Canlı yayında helva karıştırırken evliliğine veda eden bir kadın…

Bu hikâyelerde hayat, insanı sarsmak için en sıradan anı bekler. Kimi zaman bir sokak kedisi söz alır, kimi zaman cami duvarına dayanmış bir baston. Hüzünle mizah, gündelik olanla manevî olan aynı cümlede buluşur.

Kübra Akgün, ilk kitabı Sarsılış’ta okuru teselli etmeyen ama yalnız da bırakmayan on sekiz hikâye anlatıyor.