^{BİR MEDENİYET PROJESİ}BEDİÜZZAMAN'NIN MAARİF DAVASI

Bir milletin geleceği nasıl inşa edilir? Cehaletin, ihtilafın ve geri kalmışlığın gölgesinden aydınlığa çıkışın yolu nereden geçer? Bilgi, insanın yetişmesi için tek başına yeterli midir? Yoksa bir medeniyetin inşası için bilginin iman, ahlâk ve hikmetle yoğrularak insanı ve toplumu dönüştüren bir güce dönüşmesi mi gerekir?

Bediüzzaman Said Nursî, daha bir asır önce bu sorulara cevap ararken maarifi, bir milletin kaderine yön verecek temel meselelerden biri olarak ele aldı. Onun eğitim tasavvuru, Doğu'nun hikmetiyle Batı'nın fen ve tekniğini buluşturmayı, zihni ilimle, kalbi imanla, vicdanı hakikatle besleyen nesiller yetiştirmeyi hedefliyordu.

Medresetü'z-Zehra mefkûresi, bu idealin muşahhas bir tezahürü olarak ilim, kardeşlik ve İslâm birliği ekseninde şekillenen bir medeniyet projesiydi. Peki, Van'dan başlayarak Bitlis, Diyarbekir ve bütün bir coğrafyaya ışık tutması hedeflenen bu proje hangi ihtiyaçlardan doğmuştu? Bediüzzaman, maarif vesilesi ile İslâm dünyasının meselelerine nasıl çözümler öneriyordu? Nasıl bir eğitim metodu ile nasıl bir ilimle toplumsal kardeşlik idealini inşa etmek istiyordu?

Bu kitap, Bediüzzaman'ın maarif davasını tarihî şartları, fikri temelleri ve medeniyet tasavvuru ile birlikte ele alıyor, geçmişten bugüne uzanan bu arayışı, günümüz meselelerine ışık tutarak yeniden düşünmeye davet ediyor.