ANAHTAR

Gri dumanlar yok olmuştu. Hava bulanıktı. Endişeli bakışlarını insanlarda gezdirdiğinde herkesi kendisini izler halde bulmuştu. Şaştı. Boynunu öne uzattı, başını aşağı çekti. Herkesi süzmeye başladığında adım atmayı bırakalı epey olmuştu. Çekinerek de olsa yutkundu. İnsanlar enkazın kenarlarına sinmiş, suspus olmuş, bekleşiyorlardı. Hareket yoksunuydular, sadece onu izliyorlardı. Gözleri asfalttakilere devrildi. Yerdeki yaralılar ve ölüler dahi ses çıkarmaksızın ona bakıyordu.

Kız gözlerini kırpıştırdı. Onlardan korktuğu her halinden belliydi. Yönünü çevirip de kaçmak istedi. Ama sadece istedi, bacaklarını kıpırdatamıyordu bile. Onlara karşı içindeki korku git gide devasalaşıyordu. Bana bir şeyler mi yaptılar, diye düşündü. Haklı olup olmadığı konusunda bir fikri yoktu. Az önce gördüğü, enkazın kenarına sinmiş halde bakan, insanlardan teki ona bağırdığında irkildi. "O ÖLDÜ!"...